'Cheap' Art

     I seldom here complaints from elders complaining about how the world is becoming a 'cheaper' place. People are preferring quick and momentary means of entertainment which have little or no values. Entertainment has just become a way to pass time and has lost its capability of rejuvenating the soul.
     Quite a notable example would be that of contemporary music. Decades back, music was a rhythmicway of expressing one's feelings and emotions. Many of these old songs were never forgotten and are still enjoyed by many of us today. But what do the songs of today have to offer? Today, many songs are becoming rhythm-and-beat-centered. They are meant only for the promotion of an upcoming film. Once the film is out of the theaters, so is the song out of the people's minds. Such songs are so short-lived because they lack the values which please the soul and not just the ear.
     But what has led to this degradation of the art and entertainment. After a few thoughts and an analysis it occurred to me that this was a consequence of the human mind becoming impatient. Demanding more in less time is nothing but impatience. But then what triggered this impatience? This was a side effect of  the developing technology. Technology has made our lives ever-easier. It has also made them faster too. We have pushed our technology to its absolute limit of efficiency to obtain maximum profit in minimum time. Our expectations of getting more in less time have, therefore, originated from this technology. These expectations were at first restricted to only technology, but they gradually moved on other aspects of life. Music was no exception. Who had the time to think about what values a song should portray? Who had the time to comprehend and enjoy them? Instead the beat caught the shallow minds' attention.
     Though art and entertainment is dominated with such 'cheap' works, we have not forgotten our preference for higher, meaningful art. In a school of grey fish, the white one is clearly distinguished. Every once in a while, a masterpiece does turn up. Though they may have become rare, we haven't yet forgotten the look of one. As long as the significance of technology does not surpass that of our emotions, art and entertainment capable of rejuvenating the soul will never cease to exist.

नाम तुझे

नाम तुझे किमया असे
तमासातील तेजा जसे
स्मरून जो आधार मिळे
नाम तुझे किमया असे

आभाळ जर कोसळले, मार्ग बिकट झाले
स्मरू आम्ही तुजला, बहरेल मनी आशा

शिक्षक तू आमचा, देई पुण्याची प्रेरणा
शिक्षण हे तुझे, दुराचार रोखे

सद्गुणांचे मूर्त स्वरूप, ज्याने येई आम्हा हुरूप
प्रशांत तुझा देव्हारा राही, रूप तुझे भावे मनी

नामस्मरण तुझे करित, जीवन राहते नियंत्रित
वाटेल नाम न घेता, तोल ढळेल जीवनाचा

मानवात जे असे न्यून, तुझ्याने ते निघे भरून
ओतप्रोत अशी भक्ती, आहे आमची खरी शक्ती

शिंक

शिंक माझी पळून गेली
सोडून नाकात वाहती सर्दी
राहिली चेहऱ्यावर अतृप्त नशा
अखेर झाली मलाच सजा

वेडा झालो मी एका शिंकेसाठी
शिंक आली एक कशीबशी
काय देवा किती दुर्दैवी मी
निराश करून परत गेली !

प्रतिभा आहे पण प्रेरणा नाही
प्रेरणा नाही कारण शिल्प अपूर्ण
शिल्प कालचा म्हणून प्रेरणा कालची
कालची प्रेरणा आज हरवली
नवीन प्रेरणा नवी नाही तो नवा शिल्प नाही
प्रेरणा नाही पण प्रतिभा आहे
जणू ही प्रतिभा व्यर्थच आहे

सुप्रभात

उषःकाली नेहमीसारखाच आला होता रवि
पाहुनिया तयाकडे झाला प्रसन्न हा कवी
दिपवणाऱ्या तेजातून होता दोन मेघांचा प्रारंभ
पुसट विस्तारणाऱ्या ढगांना सजवला होता रंग
निळेभोर पांघरूण डोक्यावर पांघरलेले
दर्शन देत तिघे होते त्यात वसलेले
क्षितिज व दोन बंधू समांतर एकमेकांना
वाटेल जणू दुसऱ्यास त्या गाद्या ईश्वराच्या
आले होते भाऊ-भाऊ दोघे भास्कराच्या घरी
जणू वाटेल दुसऱ्यास गाद्या टाकत होता रवि
या शुभ्र भावांची भेट झाली होती कृपा देवाची
प्रेरणा मिळाली या कवीला प्रतिभा फुलवण्याची! 

मतभेद

पटले नाही
एकास दुसऱ्याचे
जमले नाही
एकमेकांचे

मतभेद झाले
तंटा पेटला
माझेच खरे
वाटले प्रत्येका

हौस नव्हती
लाखोली वाहिली
प्रतिक्रिया अशी
पश्चाताप करी

राग मनातला
पोचला दुसऱ्याला
घालून वळसा
त्यालाच टोचला

अखेरीस झाले
साध्य काय
खेद वगळून
काहीच न्हाय

तेव्हा पेटला
दिवा मनातला
सांगत आपल्यास
योग्य काय

प्रेमाचे शब्द
चालले असते
भांडण असे
झालेच नसते

विसरू नका
एक गोष्ट
प्रेमाची भाषा
हीच श्रेष्ठ !
*रोहितमुळे सुचलेल्या दोन कडव्यांचा संदर्भ देत सुचलेली कविता*

मंत्रशक्ती

या जगातले कोणतेही कार्य आत्मविश्वासाने आणि चिकाटीने साध्य होऊ शकते, फक्त या गुणांना जागे करण्याचे माध्यम अनेक असतात. आपल्या संस्कृतीत 'मंत्र' हे एक रामबाण माध्यम आहे. मंत्र उच्चारल्याने आपल्या मनी आत्मविश्वास येतो. मंत्र म्हणून आपले काम पूर्ण होणार आहे या शाश्वतीने आपला या मंत्रावर विश्वास असतो नि याच विश्वासाने आत्मविश्वास निर्माण होतो, ज्याच्याने आपले काम पूर्ण होते. जेव्हा या मंत्राचा प्रभाव आपल्या जीवनात हळूहळू दिसू लागतो तेव्हा ह्या आत्मविश्वासाबरोबरच आपली देवावरची श्रद्धाही वाढते. ही श्रद्धा म्हणजेच मंत्रशक्तीमागची किमया होय.

Anger dies with time.

Global Terrorism ~ Causes and Effects

     The practice of violence and intimidation for political purposes is what we better know as terrorism. Being an immoral act, it is one of the greatest threats the common man faces on a global scale. But if it is of so much disliking why is it caused in the first place?
     To understand terrorism it is quite necessary to understand the mindset, the mentality of those who terrorize. When one is deprived of something desirable, one tends to convince those involved in the matter. If not cogent enough, an argument is born between the two. Once words cease to express one's views or rather anger, a fight breaks out. Violence is its by-product. Such large scale violence is the heart and soul of terrorism. The people who commit this crime are of the conviction that their demands will only be fulfilled if the people are given a taste of violence.
     A characteristic of terrorism which makes it so dreadful is that it can strike anywhere without warning. It is only after the act does one realize how adversely it can effect social life. Security levels are seen to incrase in places of high population where the impact is most suspected. Restrictions are imposed on citizens as to what things they may carry to places. Ensuring safety through security is a huge waste of money and also time. Moreover, it creates great inconvenience to people. For just a handful of terrorists millions have to be checked. Seldom is an innocent one caught in the process. This security is a reminder of what could happen in the worst case scenario, leaving them in a shade of fear.
     Being the most advanced race on Earth, mankind is progressing like never before. But is this a matter of pride for us, taking into view terrorism? Have we forgotten the true sense of life? Does our happiness really lie in the sorrow of others? It is the time we should pause and reminisce what past personalities have taught us; the time we reconsider moral ethics as our faith has taught us. Only then will terrorism be uprooted from its deepest roots and consequently promote world peace.

Jai Hind.

My Mother

Behind my success does she lie,
Her shoulder I receive when left to cry.
By her the correct path is shown,
A path which I will ne'er walk alone.

Her emotions lie within mine,
She encourages me to do,
Assuring I don't ignore my vices,
Knowing my pride shouldn't be undue.

A package of affection are we,
Packed with love to the top, fully,
Sealed with care for each other,
Sent to her from me 'n to me from my mother.

Every virtue in me, from her it came,
With which success I shall obtain.
A token of gratitude my mother will receive,
At the joy of my success, I do believe.

But even such gratitude will not suffice,
As opposed, for me, her great sacrifice.
I am what I am now, thanks to my mother,
Like a Goddess who gave me love like no other.

दुष्काळ

तहानलेली भूमी माझी 

त्वचेवरच्या भेगा माझ्या 

सुकलेली पानं माझी 

हंबरणाऱ्या गाई माझ्या 

आदित्याचे निरंतर ऊन 

दिला पावसाने दगा 

बळी पडला तो पाणी ओसरून 

आल्या दुष्काळाच्या झळा 

उष्ण वारा मळ्यात वाहतो 

पाऊस आमुचा घेऊन जातो 

रंग माझा चोरून नेला 

हिरव्याजागी पिवळा केला 

रंग घेऊन आली होळी

या वर्षी विसरून पाणी 

प्यायलासुद्धा नाही जल 

होळी खेळायला लागली झळ 

काय हे संकट माझ्यावरती 

लेकरे माझी किती झुंजती 

नाही पाणी नाही  अन्न 

जणू दुष्काळच झाला प्रसन्न 

नाही माते इलाज माझा 

दुष्काळ मजला म्हटला असा 

चिंतित करण्याची नाही मज हौस 

लेकरांची चूक दावण्यास नाही पडला पाऊस 

हे सत्य जरी असले कटू 

माझ्या येण्यामागे आहे हेतू 

पाण्याचा गैरवापर न करावा 

जल हे अनमोल हा संदेश पोचवावा 

जीवनदाता म्हणजे तोय 

धरणीमातेचे अमृत होय 

जप्त केल्याविना लक्षात न येई 

अमर्याद पाण्याची महती ही 

पाण्यासाठी आम्ही गरजू 

जाणून घेतली चूक आमची 

पाणी आता जपून वापरू 

ओळखली महती पाण्याची 

चूक तुम्हा दावली मानवा 

निघेन मी परी खात्री बाळगा 

विसरल्यास शिकवण ही 

झळा घेऊन येईन पुन्हा मी 

म्हणोनि असे आला पर्जन्य 

घेऊनि संगे नवे चैतन्य 

दुष्काळाने घेतली रजा 

पावसाने केला गाजावाजा!

कळतं पण वळत नाही

           'सांगितलेलं कळत नाही का? कुठल्या भाषेत सांगू म्हणजे कळेल?' एकदा न कधीतरी कुणीतरी आपल्याला असं म्हटलेलं असतं. किंबहुदा आपणच असं म्हटलेलं असतं रागाच्या भरात. तेव्हा आपल्या मनात काय असतं आणि वस्तुस्थिती काय असते ह्यात फरक असतो. खरंतर समोरच्याला सगळं कळत असतं, हे रागवणाऱ्यालादेखील मनाच्या एका कोपऱ्यात माहित असतं. तरी त्याच्या तोंडून 'कळत नाही का?' असे शब्द निघतात. ओरडा खाणाऱ्याला तर ठाऊकच असतं, की आपल्याला ह्याचं म्हणणं कळलंय तर खरं पण वळलं नाहीये. पण असं का होतं? कळतं पण वळत नाही.

          कधी कधी असे होते, सांगितलेले कळते पण पटत नाही. मग वळायचा तर कुठे प्रश्न येतो? 'जा गच्चीवरून खाली उडी मार.' काय कळले? गच्चीवर जा आणि खाली जमिनीवर उडी मार. काय पटले? काही पटले नाही! उडी मारल्यावर काय परमानंद प्राप्त होणार आहे? मग कशाला उडी मारायची? कळते पण पटत नाही, म्हणून वळतही नाही असा प्रकार घडतो. 

          पण मग बाकीच्या वेळेला काय? पटतच नाही म्हणून वळत नाही असे सारखे नाही होत. कळते, पटते पण वळत नाही असाही प्रकार बघायला मिळतो. जेव्हा एखादी गोष्ट पटते, त्या गोष्टीचा प्रयोग करून दैनंदिन वर्तनात तिला अंगीकारतो, तेव्हा ती गोष्ट कळली व वळली असे म्हणतात. ती गोष्ट अंगीकारायला कष्ट घ्यावे लागतात व काही बदल घडवून आणावे लागतात. हे करण्यातच माणूस कमी पडतो. ह्याचे एक मुख्य कारण म्हणजे आळस. आलस्यं हि मनुष्याणां शरीरस्य महारिपुम्। आपण कितीही जरी उपयुक्त, संस्कारक्षम, जीवनाला सुखी बनवणारऱ्या अनेक गोष्टी ऐकल्या तरी अंगात आळस असल्यास त्या गोष्टी व्यर्थ जाऊ शकतात.

          किंतु आळसाव्यतिरिक्त माणसाची अजून एक वृत्ती ह्याला कारणीभूत ठरते. माणूस त्याच्या आयुष्यात जवळपास कुठल्याही बदलला पहिल्या विचारात नाकारतो. असे का बरे? एखाद्या गोष्टीत त्याची गती असली की दिशा बदलल्यावर परत मंद गतीने सुरूवात करावी लागते.  नवीन परिस्थिती अंगवळणी पडायला वेळ लागतो. हे त्याला पसंत पडत नाही. त्यापेक्षा आताचीच दिशा, आताचीच परिस्थिती बरी. म्हणून गाडी 'वळवायची' कशी हे जरी कळले तरी तो प्रत्यक्षात खरच 'वळवेल' की नाही ह्याची खात्री नाही. 

          ही खात्री एकच गोष्ट पटवून देऊ शकते. ती म्हणजे माणसाची इच्छाशक्ती. त्या माणसाची बदल घडवून आणण्याची इच्छा असेल तरच त्याचा आळस आणि ही वृत्ती दूर होईल. 'माझ्या आयुष्यात हे परिवर्तन मी घडवून आणणारच' असा निर्णय जर आपणहून घेतला, स्वतः जिद्द दाखवली ~ दुसऱ्यांनी सांगितले म्हणून नाही ~ तरच एखाद्याची प्रगती होऊ शकेल. आणि जर ही जिद्द संपूर्ण राष्ट्रात निर्मिली तर? तो का नाही राष्ट्राची पुढारी होणार?

Talent without inspiration is as good as a pen without ink.

कार्यक्रम

एखादा कार्यक्रम आपण आयोजित केलेला असतो. या कार्यक्रमाला बऱ्याच लोकांना बोलावण्यात आलेलं असतं. अर्थातच, तयारी करायला आपण ठरलेल्या स्थळी थोडं आगोदर जातो. तयारी झाली की पाहुण्यांची प्रतीक्षा सुरू.
काही वेळानं काही पाहुणे हजर झालेले असतात. त्यांच्याशी गप्पाटप्पा सुरू होतात. मग अजून चार पाहुणे आलेले दिसतात व त्यांचा स्वागत करायला आपण लगेच त्यांच्या जवळ जातो. आतापर्यंत जवळपास सगळे लोक आलेले असतात. पण अजून सगळे आलेत अस मनाला भासत नाही.

कोणीतरी अद्याप आलेलं नाही असा लक्षात येतं. मग आपण विचारात पडतो.... कोण आलेलं नाही? हा विचार आपल्याला शांत राहू देत नाही. फक्त एवढेच आले? असं वाटू लागतं.

मग लक्षात येतं! दीक्षित अजून आलेले नाहीत. कुठे असतील? का आले नसतील? विसरले तर नाहीत न? असे अजून दहा विचार मनात घर करून बसतात.

मग दारापाशी एक ओळखीचा चेहरा दिसतो, जे पाहून आपले हृदय नाचू लागते. दीक्षित आले! अंगात असा उत्साह भरून येतो; त्यांचे शुभागमन करायला आपण पळतच जातो जणू. मग लक्षात येतं, ज्यांची आपण तयारी झाल्यापासून प्रतीक्षा करत होतो ते हेच. दीक्षित आले म्हणजे सगळे आले! बाकी कोणीही आलं नसतं तरी चाललं असतं, पण दीक्षित मात्र हवेच.

मग दोन चार दिवसांनी जर कोणी असा प्रश्न केला, "कार्यक्रम कसा झाला? किती जण आलेले?"

तेव्हा आपण अगदी अभिमानाने उत्तरू, "सगळे आलेले!"

*सुम-साम दिवस अभिषेक नाही म्हणून, 'पाहुणे' हा शब्द ऐकला अन् विचार झाले सुरू*

शिंकल्यानंतर जे सुख प्राप्त होतं, त्याला कसलीच उपमा नाही!

An immortal is one on whom death will not trance nor whom life will abandon.
*'you will be killed by life,' said Param to Rohit*

सकाळ

उषःकाल झाली. तांबडं फुटलं. पक्ष्यांची किलबिलाट सुरू झाली. अंधाराचा अंत झाला. सकाळचं वातावरण काही आगळंच असतं. एक नवा दिवस म्हणजे जणू काही एक नवीन जीवनच आहे, ज्याची सुरुवात होते उषःकालने. नवे चैतण्याचे प्रतीक म्हणजे सकाळ. नव्या विचारांनी, नव्या संकल्पनेंनी, सकारात्मक मनाने सुरुवात करण्यास प्रोत्साहन देते. रात्रीच्या काळोखाचा अंत होऊन जातो. कालच्या घडामोडी विसरून जावा असे म्हणते. प्रकाश जसा अंधारावर मात करतो तसच आपणही आपल्या अडचणींवर मात करू शकतो. असा संदेश सूर्योदय आपल्याला दररोज देत असतो. याची जाण जर आपल्याला असेल तर आपण आपला दिवस सुदिन करू शकतो.

*दिशांतमुळे मिळालेल्या सुट्टीच्या दिवशी सकाळी ऐकू आलेली पक्ष्यांची किलबिलाट*

लग्नाचा दिवस, सुंदर दिवस हा

व्याक्तीरुपात भेटतो आधार जेव्हा

गळ्यात घालता वरमाला नात्यांची

नि एक नवीन विण गुंफते प्रेमबंधनांची

या चिरंतन नात्यांचा सोहळा

म्हणजेच वाढदिवस लग्नाचा

वसंत आजोबा आणि प्रतिभा आजी यांना

५० व्या वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभाच्छा!

पिंजरा

आपले मन पिंजऱ्यासारखे आहे. या पिंजऱ्यात आहेत बंदिस्त विचारांचे पक्षी जे प्रत्येक क्षणी बाहेर पडण्यास तडमडत असतात. स्वातंत्र्यासाठीची ही आवड असणारे पक्षी आपण आपल्या भावना व्यक्त करून, विचार मांडून सोडवू शकतो. या पक्ष्यांना मुक्त सोडल्यावर आपले मन मोकळे व हलके वाटते, त्याचे दडपण येत नाही. पण जर आपण या भावनांना, या विचारांना पिंजऱ्यातच कोंडून ठेवले तर? अर्थाथच ते बाहेर पडण्यासाठी धडपडतील. पिंजऱ्यातले पक्षी संख्येने वाढत जातील व पिंजऱ्याचे ओझे वाढेल. या प्रकारे जर एखाद्याने त्याचे विचार आणि भावना गुप्त ठेवले तर त्याला मनी गुदमरल्यासारखे जाणवेल. या भावना मनात राहून राहून मनाला त्रस्त करू शकतात नि मग जग माणसांशिवाय वाटू लागते. या पिंजऱ्यातले पक्षी वाढले कि ते जणू आपल्यालाच पिंजऱ्यात टाकतात. असे होऊ नये म्हणून त्या पक्ष्यांना मधून आधून बाहेर सोडायला हवे. विचारांची देवाणघेवाण करायला हवी. तेव्हाच ते पक्षी बाहेर पडतील आणि आनंदात राहतील. या पक्ष्यांचा आनंद म्हणजेच आपला आनंद होय.

तो Drawingचा तास

"तुमच्या वर्गातला सर्वात शिस्तीत मुलगा कोण आहे?" असं टिचरांनी विचारल्यावर सर्व माझ्याकडे पाहू लागले. आमच्या वर्गाचा drawingचा तास होता, पण टिचरांच्या मनात drawing व्यतिरिक्त काहीतरी वेगळेच ठरले होते.

मग त्यांनी विचारलं, "तुमच्या वर्गातला सर्वात बेशिस्तीत मुलगा कोण आहे?"

सगळे जनक नावाच्या मुलाचं नाव घ्यायला लागले. टिचरांनी वर्गाच्या समोर आम्हा दोघांना शेजारी शेजारी उभारायला सांगितले.
त्यांनी आम्हाला काही प्रश्न विचारले, "तुम्ही दररोज आभ्यास करता का? किती मार्क पडतात परीक्षेत?"
अर्थातच, बेशिस्तीत मुलाकडून जे उत्तर अपेक्षित होतं तेच त्याच्या तोंडून ऐकले गेले. अभ्यासाकडे कमी लक्ष, मार्कही कमी. आणि जे उत्तर शिस्तीत मुलाकडून अपेक्षित होतं तेच उत्तर कानावर पडले. दररोज घरी गेल्यावर आभ्यास होतो नि मार्कही चांगले पडतात.

शिस्तीत राहिल्याने काय परिणाम होतात आणि नाही राहिल्याने काय ह्याचे एक चांगलेच उदाहरण वर्गाला पाहायला मिळाले. अशी ही शाश्वती पटवून टीचराणी आम्हा दोघांना खाली बसवले आणि शिस्तीचे महत्त्व सांगायला लागले. असा अर्धा-पौंड तास गेला. हळूहळू टीचरांनी बोलण्याचा विषय बद्दला. 'मोठेपणी आपल्याला काय करायचे आहे?' असा विषय निघाला. त्यांनी वर्गातल्या सर्व मुलांना विचारायला सुरुवात केली. Engineer, web designer, chef, businessman अशी वेगवेगळी उत्तरे ऐकायला मिळाली. काही जणांनी 'अजून काही ठरवलेलं नाही' असं उत्तर दिलं, तेव्हा टीचरांनी थोडे रागावून सांगितले की आपला ध्येय लवकरात लवकर पक्का करणं गरजेचं आहे. जवळ जवळ सगळ्यांची उत्तरं विचारून झाल्यानंतर मला विचारण्यात आलं, तेव्हा मात्र एक वेगळे उत्तर सगळ्यांनी ऐकायला मिळाले.

"मी अजून तसं ठरवलं नाहीये, पण माझं एवढं नक्कीये की मला एक यशस्वी आणि परिपूर्ण जीवन जगायचय." असं मी उत्तरलो. 

हे उत्तर ऐकून टीचर टाळ्या वाजवू लागल्या व सर्वेजण माझ्याकडे फक्त पाहू लागले.

"ऐकलं का सर्वांनी? त्याने जो 'परिपूर्ण' शब्द वापरला, त्या शब्दाचा खूप अर्थ होतो." टीचरांचे हे म्हणणं ऐकून या शब्दाचा खरच किती अर्थ होतो हे पुन्हा माझ्या लक्षात आले व मनाला बरे वाटले. 
"त्रेचाळीस मुलांपैकी फक्त एकाच मुलाला कळलय मला काय सांगायचं होतं. मग बाकीच्या मुलांचं काय? आज मला आनंद होतोय, जे मी तुम्हा सर्वांना सांगण्याचा प्रयत्न करत होते ते किमान  एका मुलाला तरी कळलय." असं म्हणून त्यांनी आम्हाला पुढच्या तासाला सोडलं.

एक तारा आकाशात चमकला.

Letters

Quite interesting is the fact that letters form words, words form sentences, sentences form paragraphs, paragraphs form compositions, and it are these compositions who owe the power to inspire people to letters. Letters inspire people. What are letters? Basically they're just squiggles. So just a few squiggles have the power to inspire people. What a reality! The only condition is that one must arrange them in a specific way in order to do so. Tkjdu hdjdiw kiooqpb ncahwh'r dfjyueb ~ that doesn't inspire anyone, moreover it doesn't even make sense. Letters are like atoms ~ atoms that man has made. God created atoms which could make the universe work; just so, man created letters which could make mankind work. Atoms combined in only specific ways form compounds; likewise letters combined in only specific ways make sense. Literature is the art of combing letters. Writers are those who can combine these 'atoms' effectively and efficiently for the best results. Poets are those who inherit the art of combing them in a particular rhythmic pattern for greater effect. Letters ~ the man-made atom, truly are a proud creation of man.

शाळेतल्या विद्यार्थ्यांची शिकण्याची पद्धत ही हमालवाल्याच्या कामासारखी असते. मुले पाठ्य पुस्तकातील माहिती ओझे असल्यासारखे डोक्यावर घेतात आणि परीक्षेच्या वेळेला ती उत्तरपत्रिकेत उतरवतात. ही शिकण्याची व मार्क मिळवण्याची पद्धत बरोबर नाही. ह्याच्यानी नुसती माहिती मिळते, ज्ञान नाही मिळत. ज्ञान मिळवायचे असेल तर प्रयोग करावे. प्रयोगातून निरीक्षण करून ज्या गोष्टी आपणहून लक्षात येतात ते खरे ज्ञान. प्रयोगातूनच नवे तर आपल्या दैनंदिन आयुष्यात जे आपण अनुभवतो त्यातूनही ज्ञान मिळते. आणि हे ज्ञान जे मिळते ते आपण हमालवाल्यासारखे डोक्यावर घेत नाही पण मातीसारखे पाण्याच्या रुपात सोशून घेतो.
*भूगोलाचा अभ्यास होईना*

The only discipline is good conduct.
*that day in drawing*

Knowledge and good conduct is the only respect.
*I get it*

Having many thoughts but not being able to express them is like having paper but not a pen to write with.

The Elephant on my Table

The elephant on my table,
As transparent as glass,
It has no price nor label,
And it doesn't require grass.

With a button on it too,
A yellow pedestal it has,
The purple thing when pressed by you,
A call it gives, merrier than jazz.

While on my table studying,
While on a problem pondering,
His bellow from the corner, in
Awakens my mind from within. 
 *लिहिताना काहीतर  timepass म्हणून सुचलं*

Enrichment

    Man was the one from the batch of animals who ranked highest among them. He enriched his life to make it more easy, dynamic and luxurious. But it simultaneously came at a cost, the cost of hard work.
    For any living thing, there are needs. The living thing strives to fulfill these needs. The meaning of its life is just to survive and reproduce. Then there was man, who fulfilled his needs and decided to go further. Past his needs he found enrichment development leading to pleasures and luxuries. But how does enrichment lead to more hard work?
     For a simple example let's take into consideration the enrichment of uncivilized man. At first when he had no tools, he hunted with his bare hands. Later to make his job easier, he started using spears and other sharp tools. To make such tools and maintain their sharpness, he had to do some additional work which added to his total labor. It sure did make his job of hunting easier and quicker, but he had to spend almost just as much time as he had saved during the hunt (or even more) to sharpen his tools.
     As time prevailed he went on inventing and progressing, finding many more ways to make things easier ~ while simultaneously increasing the amount of work he had to do. You can imagine, if just sharpening and making a single tool takes so much time, how much time will other things like making a house, designing and building a car, making a TV, furnishing a coach etc in addition take.
     As the modern times approached, the whole idea of man's life became working for enrichment. A renaissance or two passed by and he started earning his daily bread by enriching. He wanted to keep on enriching his life in the future, so he had to teach his children how to enrich their lives by confining them into twenty years of school. As time passed some more, he kept getting busier and busier until a time came when he was so busy enriching his life, he could not even set aside time for enjoying his enriched life. It was then he started to look back at what he had done. In the course of enrichment, he had totally forgotten about his 'real' home ~ nature. He had destroyed his home selfishly trying to make it a better place. It was then that he started to work even harder to preserve nature, taking the responsibility of his fellow animals in his hands. It is here that approached another renaissance.... one which is yet to come.

मनात जे असते तेच बोलावे,
होतील मनातले इष्ट परिणाम.
सोबत मन राहील मोकळे ,
मोकळ्या मनान होईल योग्य काम.

आयुष्यातली सर्वात सुंदर भेट म्हणजे अनुभव.
*त्या प्रेषकास माझे कोटी कोटी आभार!*

If you ignore love, keep it hidden and try to suppress it, love in turn will ignore you, keep you hidden and suppress your soul.
*The confession I made*

Statement : One should respect those who have greater knowledge than oneself.
Corollary : One should respect elders.
Derivation : Elders are older than one.
                  They have more experience than one.
                  They have learned from their experience.
                  That means they have more knowledge than one.
                  ∴ They should be respected.

सिद्धांत कर्माचा

सिद्धांत हा कर्माचा
आहे नियम देवाचा
नियम चालतो हा न चुकता
असा हा सिद्धांत कर्माचा :

करेल जो एक भोगेल तेच
ह्यातून त्याची सुटका नाही
या जन्मात तर त्या जन्मात
नक्कीच तो जाणून पाही

या नियमास दुर्लक्ष करून
पश्चाताप होत राहील एकास
कर्मफळांचा अनुभव न घेऊन
न लाभे मोक्ष कधीही त्यास  

वाढत राहील कर्मांचा साठा
लवकर संपायचा मार्ग नाही
पुढे सरकत राहील जन्मांचा काटा
भोगू न शकल्यामुळे एकाच वेळी 

माणसाच्या न्यायालयात होऊ शकेल अन्याय
देवाच्या न्यायालयात नाही असा पर्याय
म्हणून हा नियम निर्माण केला
विश्वात न्याय सदैव चालवायला 

या नियमास जो दुर्लक्ष करेल
त्याला हा नियम क्रूरच वाटेल
जो सौजन्याने हा नियम पाळेल
फक्त तोच या नियमास वरदान समजेल

ज्यास मोक्ष प्राप्ती हवी
त्याने चालावे मार्गांवर काही
नित्य नेमाने न ढळता चालावे
मार्ग असे हे अनुसरावे :
 
''अज्ञानी व्यक्तीचा मार्ग असावा मौनाचा
अजाणता असल्याने घडू शकतील चुका
आचार विचार सर्वांचे जाणावे
परिणाम त्यांचे त्याने नीट पहावे

सदाचार नि दुराचार फरक ओळखावे
करून असे सदाचार अवलंबावे
करावा समावेश दानाचा यात
चालताल हा मार्ग आपण आनंदात

जरी खुन्नस काढावीशी वाटली

आपण दाखवावा संयम

लक्षात ठेवा आपल्या मनी

खुन्नस काढेल हा नियम

या मार्गावर करावी क्रोधांची मनाई
जो पाडू शकेल एकास पातकांच्या बळी
असे करून एखादा राहू शकेल सुखी
कर्माच्या साखळीतून हे सुटण्याचे गुपित''


सिद्धांत हा कर्माचा
आहे नियम देवाचा
नियम चालेल हा न चुकता
असा हा सिद्धांत कर्माचा

Enrichment comes at only one cost ~ hard work.

परिपूर्ण मित्र

आपल्या आयुष्यात अनेक मित्र बनून जातात. या संदर्भात मित्र म्हणजे अर्थाथच माणूस. कोणत्याही माणसात काही चांगले गुण असतात, तर काही वाईट गुणही असतात. मित्रांशी दैनंदिन जीवनात बोलत असल्याने, संवाद साधत असल्याने, आपण त्यांच्यात असलेल्या चांगल्या वाईट गुणांना बऱ्यापैकी ओळखतो. बऱ्याच वेळेला आपण त्यांच्या वाईट गुणांकडे दुर्लक्ष करतो, जे केल्याने त्यांचे चांगले गुण जास्त दिसून येतात. पण कधी कधी सभोवताली अशी परिस्थिती निर्माण होते, ज्यात आपल्या मित्रांचे वाईट गुण दिसून येतात जे पाहून मनाला खुपते. या खुपण्याला आपण नकारात्मक दृष्टीने जर पाहत राहिलो, तर मनात "आपल्याकडे चांगले खरे मित्रच नाहीयेत, आपल्याला चांगला मित्र शोधायला हवा, आपल्याला चांगला मित्र मिळतच नाहीये" अशे विचार येउन मनाला उदास करू लागतात. माझ्या मित्राचे असेच काही झाले होते.
एकदा आम्हची सहज रोजची गपशप चालली होते, तेव्हा त्याने मला त्याचे उदास असल्याचे सांगितले. त्याच्याकडे चांगला 'परिपूर्ण' मित्र नव्हता, असे तो म्हणाला. त्याला थोडक्यात असे म्हणायचे होते की त्याच्याकडे असा मित्र नव्हता, कि जो चांगला वागणारा असेल, त्याला मदत करणारा असेल, त्याचे विचार नीट समझून घेणारा असेल, वगैरे वगैरे. तो म्हणाला कि त्याने असा मित्र शोधण्याचा प्रयत्न केला पण त्याला असा मित्र मिळालाच नाही. हे ऐकून मी त्याला म्हणालो कि असा 'परिपूर्ण' मित्र मिळणं अशक्य आहे. माणसात काही न काहीतरी अनिष्ट गुण असतातच, ज्यामुळे असा मित्र कितीही जरी शोधला तरी मिळणार नाही. मग मी त्याला ह्यावर एक इलाज सांगितला.
मी त्याला म्हणालो, "तुझ्या कडे खूप सारे मित्र असतील."
तो म्हणाला हो.
"तू त्यांच्यातले चांगले वाईट गुण ओळखलेच असतील."
तो परत म्हणाला हो.
"त्यांच्यातले वाईट गुण बाजूला कर आणि चांगल्या गुणांकडे लक्ष दे. हे सगळे चांगले गुण तू एकत्र कर आणि एक 'परिपूर्ण' मित्र बनव. ह्या मित्रात काहीच वाईट अनिष्ट गुण नसतील. हा बनेल तुझा परिपूर्ण मित्र, जो तुला कायम सुखी ठेवेल जसे त्याने मला सुखी ठेवले. तुला जर एखादी गोष्ट त्याला सांगायची असेल, तर त्याच्यातला विश्वासू गुण पहायचा आपल्या कोणत्या मित्रात आहे, ज्या मित्रात हा गुण तुला दिसेल त्या मित्राला तू ही गोष्ट सांगू शकशील."
असं सांगून मी त्याला एका नवीन मित्राशी ओळख करून दिली.
*आशुतोष*

Every soul has its impression on time, it's just some impressions are deeper than others.

A talent kept hidden is like a bud kept from blossoming and showing the world how beautiful it is from the outside.

Respect is given to those who have greater knowledge, not to those who have greater age.

Data which makes sense is called information.
Information, when grasped, becomes knowledge.
Knowledge when applied is logic.

Animals evolute. Humans develop.
*free period in science, beside Abhishek*

A mother's love is the source of all love in this world. A mother selflessly cares for her dear. She pampers her love with endless affection. It is this affection of her's which introduces the emotion of love in the baby. The baby then grows older and having already learned love, starts giving it to others.
*back from school, my grandmother telling....*

Two people are holding a rubber band. The rubber band is love. If one lets go, the rubber band will be bound to hit the other.
*telling Ved*

When your busy you can think of a million other ways to kill time. When your not you can't think of a single way to kill time.
*bored after the exams*

Money is inversely proportional to how many worries one may have. The lesser money you have, the more worries you might face.
*walking home from M Prakash*

Without self-control, moral conduct is of no use.
*English teacher's lecture after GD's, "if u know the difference between good and bad, you will stay away from the bad*