पुरयेकस्मिन्नासित् सोमदेवशर्मा नमैको वणिक् ।
तस्यापणिर्यस्यासीदारम्भयत्युत्तमो व्यवसायः ।। १।।
परं समस्या उद्भूतास्समस्यास्तु गतकालेनानेका व्यवसाये ।
अध्यायत्समस्यासु किन्तु नोपायान् प्राप्नोत्सः ।।२।।
अतः पुराद् बहिर्गतज्ज्ञानिनं ज्ञानानन्दं प्रति नाम ।
ज्ञानी दृष्ट्वा तं भोरुपविशतु का तस्य समस्येत्यवदत् ।।३।।
तेन वणिजा समस्याः कथितास्तच्छ्रुत्वा ज्ञानीत्यपृच्छत् ।
यदागमनात्प्राक्तेन सकृदपि समस्यासु चिन्तितम् ।।४।।
आं कालं व्यर्थतां न नीत्वा सर्वसमस्यास्वेकतत्रम् ।
मननं करोमि कथितं ज्ञानिना कृतः प्रमादः ज्ञातश्च ।।५।।
साहाय्यमावश्यकं करिष्यामि सानन्देन सोsकथयत् ।
तदर्थं मया साकं चागच्छतूक्त्वा गन्तुमपैत्सः ।।६।।
तथा तौ द्वौ नगरस्य मध्यवणिङ्मर्गं प्रति गतवन्तौ ।
यस्मिन्नासीन्नादस्सम्मर्दः कोलाहलस्सर्वतः ।।७।।
ज्ञान्यवदच्छ्रुणोतु सस्तक्षकस्स आपणिकस्स रज्जकः ।
एते च सर्वे यद्यदाहुस्तदेकत्रं तु सुस्पष्टम् ।।८।।
तस्याकलनं शक्यं किं सोमदेवशर्मा तदात्मनः ।
प्रमादोsजानादपि च ज्ञानानन्दो व्यवृणोद्यदिति ।।९।।
यथैके समये मनुज एकं कथनमपि शक्नोति श्रोतुम् ।
तथैके समये मनुज एकस्मायलं विचाराय ।।१०।।
यद्यपि मनुजेनैके प्रश्ने ध्यानं दीयते च पूर्णम् ।
न तर्ह्येकः प्रश्नोsपि भवेद्यस्योत्तरं ज्ञातं न ।।११।।
इत्थं कृतं ज्ञानिना दृष्टिपरिवर्तनं वणिजश्च ।
अधिकमल्पनिर्देशं स्वीकृत्य सोमदेवशर्मा ।।१२।।
कृतज्ञः सादरं तं धन्यवादान्धनमपि प्रदत्तवान् ।
सोमदेवशर्मा तं ज्ञानानन्दं प्रत्यश्रुणोद्यदिति ।।१३।।
पुनस्समस्यापूर्त्यै प्रगागमनादहं समययेके ।
एवं चिन्तयिष्यामि समस्यामेकस्यामेव ह ।।१४।।
अतस्स यशस्वी भवतु इत्याशीर्वादं ज्ञानानन्दात् ।
प्राप्य गेहं गन्तुं सोमदेवशर्मा सहर्षमपैच्च ।।१५।।
तस्यापणिर्यस्यासीदारम्भयत्युत्तमो व्यवसायः ।। १।।
परं समस्या उद्भूतास्समस्यास्तु गतकालेनानेका व्यवसाये ।
अध्यायत्समस्यासु किन्तु नोपायान् प्राप्नोत्सः ।।२।।
अतः पुराद् बहिर्गतज्ज्ञानिनं ज्ञानानन्दं प्रति नाम ।
ज्ञानी दृष्ट्वा तं भोरुपविशतु का तस्य समस्येत्यवदत् ।।३।।
तेन वणिजा समस्याः कथितास्तच्छ्रुत्वा ज्ञानीत्यपृच्छत् ।
यदागमनात्प्राक्तेन सकृदपि समस्यासु चिन्तितम् ।।४।।
आं कालं व्यर्थतां न नीत्वा सर्वसमस्यास्वेकतत्रम् ।
मननं करोमि कथितं ज्ञानिना कृतः प्रमादः ज्ञातश्च ।।५।।
साहाय्यमावश्यकं करिष्यामि सानन्देन सोsकथयत् ।
तदर्थं मया साकं चागच्छतूक्त्वा गन्तुमपैत्सः ।।६।।
तथा तौ द्वौ नगरस्य मध्यवणिङ्मर्गं प्रति गतवन्तौ ।
यस्मिन्नासीन्नादस्सम्मर्दः कोलाहलस्सर्वतः ।।७।।
ज्ञान्यवदच्छ्रुणोतु सस्तक्षकस्स आपणिकस्स रज्जकः ।
एते च सर्वे यद्यदाहुस्तदेकत्रं तु सुस्पष्टम् ।।८।।
तस्याकलनं शक्यं किं सोमदेवशर्मा तदात्मनः ।
प्रमादोsजानादपि च ज्ञानानन्दो व्यवृणोद्यदिति ।।९।।
यथैके समये मनुज एकं कथनमपि शक्नोति श्रोतुम् ।
तथैके समये मनुज एकस्मायलं विचाराय ।।१०।।
यद्यपि मनुजेनैके प्रश्ने ध्यानं दीयते च पूर्णम् ।
न तर्ह्येकः प्रश्नोsपि भवेद्यस्योत्तरं ज्ञातं न ।।११।।
इत्थं कृतं ज्ञानिना दृष्टिपरिवर्तनं वणिजश्च ।
अधिकमल्पनिर्देशं स्वीकृत्य सोमदेवशर्मा ।।१२।।
कृतज्ञः सादरं तं धन्यवादान्धनमपि प्रदत्तवान् ।
सोमदेवशर्मा तं ज्ञानानन्दं प्रत्यश्रुणोद्यदिति ।।१३।।
पुनस्समस्यापूर्त्यै प्रगागमनादहं समययेके ।
एवं चिन्तयिष्यामि समस्यामेकस्यामेव ह ।।१४।।
अतस्स यशस्वी भवतु इत्याशीर्वादं ज्ञानानन्दात् ।
प्राप्य गेहं गन्तुं सोमदेवशर्मा सहर्षमपैच्च ।।१५।।
