I Wonder Why It Is This Way....

The skies so blue, the trees so green;
The wind so pleasant, can't be seen;
There's sunrise, sunset everyday,
I wonder why it is this way....

Every monsoon, rain comes with clouds,
Lightning flashes, thunder is loud;
Winter's cold, hot summer's in May,
I wonder why it is this way....

What fun to learn, what fun to write,
Reading a book, a rare delight,
As I have work while others play,
I wonder why it is this way....

I work and slog, my hands get numb,
The noisy engine makes me dumb!
Damp air, no break and meagre pay,
I wonder why it is this way....

Angry grown-ups at me they shout,
They call me names, "You foolish lout!"
"You're good for nothing brat!" they say,
I wonder why it is this way....

I work they don't — it's just not fair,
No help, no feelings, don't they care?
They have no heart, just rock and clay!
I wonder why it is this way....

I was born poor, my fault they said,
I've to earn my butter and bread,
What wrong I've done, there's such dismay,
I wonder why it is this way....

A seed at once, cannot give fruit,
It needs the time to grow, take root,
Give it the love, the care to nourish,
It'll give sweet fruit and surely flourish!

Do the nation a favour,
Help stop child labour!

समस्यापूर्तिः ।

पुरयेकस्मिन्नासित् सोमदेवशर्मा नमैको वणिक् ।
तस्यापणिर्यस्यासीदारम्भयत्युत्तमो व्यवसायः ।। १।।
परं समस्या उद्भूतास्समस्यास्तु गतकालेनानेका व्यवसाये ।
अध्यायत्समस्यासु किन्तु नोपायान् प्राप्नोत्सः ।।२।।
अतः पुराद् बहिर्गतज्ज्ञानिनं ज्ञानानन्दं प्रति नाम ।
ज्ञानी दृष्ट्वा तं भोरुपविशतु का तस्य समस्येत्यवदत् ।।३।।
तेन वणिजा समस्याः कथितास्तच्छ्रुत्वा ज्ञानीत्यपृच्छत् । 
यदागमनात्प्राक्तेन सकृदपि समस्यासु चिन्तितम् ।।४।।
आं कालं व्यर्थतां न नीत्वा सर्वसमस्यास्वेकतत्रम् ।
मननं करोमि कथितं ज्ञानिना कृतः प्रमादः ज्ञातश्च ।।५।।
साहाय्यमावश्यकं करिष्यामि सानन्देन सोsकथयत् । 
तदर्थं मया साकं चागच्छतूक्त्वा गन्तुमपैत्सः ।।६।।
तथा तौ द्वौ नगरस्य मध्यवणिङ्मर्गं प्रति गतवन्तौ । 
यस्मिन्नासीन्नादस्सम्मर्दः कोलाहलस्सर्वतः ।।७।।
ज्ञान्यवदच्छ्रुणोतु सस्तक्षकस्स आपणिकस्स रज्जकः । 
एते च सर्वे यद्यदाहुस्तदेकत्रं तु सुस्पष्टम् ।।८।।
तस्याकलनं शक्यं किं सोमदेवशर्मा तदात्मनः ।
प्रमादोsजानादपि च ज्ञानानन्दो व्यवृणोद्यदिति ।।९।।
यथैके समये मनुज एकं कथनमपि शक्नोति श्रोतुम् । 
तथैके समये मनुज एकस्मायलं विचाराय ।।१०।।
यद्यपि मनुजेनैके प्रश्ने ध्यानं दीयते च पूर्णम् ।
न तर्ह्येकः प्रश्नोsपि भवेद्यस्योत्तरं ज्ञातं न ।।११।।
इत्थं कृतं ज्ञानिना दृष्टिपरिवर्तनं वणिजश्च । 
अधिकमल्पनिर्देशं स्वीकृत्य सोमदेवशर्मा ।।१२।। 
कृतज्ञः सादरं तं धन्यवादान्धनमपि प्रदत्तवान् । 
सोमदेवशर्मा तं ज्ञानानन्दं प्रत्यश्रुणोद्यदिति ।।१३।।
पुनस्समस्यापूर्त्यै प्रगागमनादहं समययेके ।
एवं चिन्तयिष्यामि समस्यामेकस्यामेव ह ।।१४।।
अतस्स यशस्वी भवतु इत्याशीर्वादं ज्ञानानन्दात् । 
प्राप्य गेहं गन्तुं सोमदेवशर्मा सहर्षमपैच्च ।।१५।।

We Are The Indian Soldiers!

'Service before self' is our motto,
No enemy can chip our shoulders,
Discipline is our middle name,
We are the Indian soldiers!

No wind, no storm, no snow exists,
Nor mountains, valleys, boulders,
Nothing defeats our pure will,
We are the Indian Soldiers!

Mother India's sons we are,
Of Truth we're proud upholders,
Our blood replete of Her Heritage,
We are the Indian Soldiers!

How better can we ever live,
Than serving our sisters and brothers,
Thinking always of their goodness,
We Are The Indians Soldiers!

*cried*

A Walk in Heaven

Exams in mind; alone I walk,
No soul in sight; no one to talk,
Befell upon me bliss, indeed,
'Twas heaven aye, my stress it freed.

A long and empty road infront,
Serene it seemed. I wasn't as blunt
As was before on prior days,
Exceeded mirth, though on today's.

By shadows o'trees was striped the road,
That climb'd a bit. I slowly strode
To see the path approach a hole,
Across which cars and buses roll'd.

The hole was made of limbs of trees,
Behind which rose a buildin'. One sees
And sees ~ from whither towers it?
From yonder grows! post thinkin' a bit.

And all along the birds did sing,
T'the afternoon a verve did bring.
The trees just stood there holdin' the sky;
Beside the road there, they did lie.

Accompanied with apts and homes,
In harmony they stood as gnomes
Amongst the florae in a truce
And far from din, were all recluse.

A joy in mind; alone I walk,
A play in sight; no one to talk,
Befell upon me bliss, indeed,
'Twas heaven aye, my stress it freed!

(Composed in quatrains of iambic tetrameter.)

बाळ आणि मानव

बाळ जिथे स्मित तिथे
वातावरणास उल्हासित करे

मानव जिथे चिंता तिथे
वातावरणात ताण आणे

बाळ जिथे एकोपा तिथे
वात्सल्याची विण गुंफे

मानव जिथे जाती तिथे
उच्चनीचता उदंड असे

बाळ जिथे काळजी तिथे
परहितचिंतन शिकवे

मानव जिथे असूया तिथे
अहमहमिकेत मग्न सर्वे

बाळ जिथे प्रेम तिथे
या प्रेमास पक्ष ठाऊक नसे

मानव जिथे वैरी तिथे
मतभेद तंटा चित्त जाळे

निष्पाप निरागस मन बाळाचे
जणू वाळवंटातला झरा
वाहू दे असाच अनंत प्रेमाने
नका करू प्रदूषित ह्याला !

काव्यशास्त्रविनोदः |

कज्जलेण विना व्यर्था यथैव लेखनी तथा ।
प्रतिभा तु विना स्फूर्तिमुपयुक्ता न केवला ।।१।।

A pen with no ink is useless; similarly, talent alone is of no use without inspiration. 

ज्याप्रमाणे शाईशिवाय लेखणी व्यर्थ आहे, त्याप्रमाणे स्फूर्ती विना फक्त प्रतिभा उपयुक्त नाही.



हिमांशुस्तेजसा सुर्यात् प्राप्य तेजश्चकासति ।
ज्ञानेन हि तथा भाति ज्ञानं प्राप्य शिशुर्गुरोः ।।२।।

The moon, receiving light from the sun, is adorned with luster; likewise, a child obtaining knowledge from a teacher is adorned by knowledge. 

चंद्र सूर्यापासून तेज प्राप्त करून चमकतो, त्याप्रमाणेच गुरुपासून ज्ञान प्राप्त करून शिष्य शोभून दिसतो. 

 

व्यक्तिः प्रशंसयातीव सद्गुणानुपलक्षयेत् ।
अशक्यं दुर्गुणान्नष्टुं  शेष्यान्नु प्रमिता स्तुतिः ।।३।।

A person, if overtly praised, may pay more attention towards his good traits. As a result, he would ignore his bad traits and it will become impossible to get rid of them. Therefore, one should praise within a limit.

अति प्रशंसा केल्याने एखादी व्यक्ती तिच्या सद्गुणांकडे लक्ष देते. त्यामुळे तिच्या दुर्गुणांकडे दुर्लक्ष केले जाते व त्यांचा नायनाट करणं अशक्य होतं. म्हणून प्रशंसा प्रमाणात करावी.  



 
सूर्यो प्रतिदिनमुदेति कोಽपि प्रकाशवितरणाद्विरुणद्धि ।
उद्योगवानेकाग्र आदर्शो दृढनिश्चयो नः ।।४।।

The sun rises every single day. Can anyone check the sun from spreading light? It is this diligent, devoted and determined sun who is our ideal. 
 
सूर्य प्रत्येक दिवशी आकाशात उगम पावतो. कोणीही त्याला तेजाचे वितरण करण्यापासून अडवू शकत का ? असा हा उद्यमशील, एकनिष्ठ, दृढनिश्चयी सूर्य आपला आदर्श आहे.
  


धनिकः ज्ञायते केन 
नेताधीशो वा केन प्रभवति ।
न केन लभते ज्ञानं 
प्रहेलिकायामेवोत्तरम् ।।५।।

This verse is a riddle. What is a wealthy man known by? By what does a king or a leader become powerful? With what can knowledge not be obtained? The answer is in the riddle itself. (The first letter of the first question, the first letter of the second and the first letter of the third together make the answer. ध-ने-न that is, by money.)

हे चरण एक प्रहेलिका आहे. धनिकाला कशाने ओळखले जाते? नेता किंवा राजा कशाने प्रभावशाली होतो? कशाने ज्ञान मिळू शकत नाही? प्रहेलिकेमध्येच उत्तर आहे. (पहिल्या प्रश्नातील पहिले अक्षर , दुसऱ्या प्रश्नातील पहिले अक्षर व तिसऱ्या प्रश्नातील पहिले अक्षर मिळून उत्तर आहे ~ ध-ने-न ~ अर्थात पैशाने.)


 
राजगञ्जे किमस्ति च किं च वस्तुनोಽपि मूल्यं निश्चयति ।
भिक्षुना याच्यते किं सरलमेतासामस्त्युत्तरमेव ।।६।।

This verse is also a riddle. What is found in a royal treasury? What decides the value of an object? What does a pauper beg of? The answer is quite simple. (The answer is: money.) 

हे चरणही एक प्रहेलिका आहे. कोशागारमध्ये काय असते? काय वस्तूचे मूल्य ठरवते? भिकारी काय मागतो? ह्यांचे उत्तर अगदी सरळ आहे. (उत्तर ~ पैसा .)




छायामयस्तर्हि  खगाग्रमेघस्तेजस्वितां गूहति तां न पूर्णम् ।
सत्याग्रमब्रूत हि खल्वसत्यं सत्यं तदा गूहति तन्न पूर्णम् ।।७।।

Even though a cloud in front of the sun, casts a shadow, it cannot hide the brilliance of the sun entirely; even if falsehood is spoken in front of truth, it will not conceal the truth completely.  

सुर्यासामोरील ढग जरी छाया देणारा असला तरी तो सूर्याची तेजस्विता पूर्णपणे लपवू शकत नाही. त्याचप्रमाणे सत्यापुढे जर असत्य म्हटले गेले तर ते असत्य सत्याला पूर्णपणे लपवू शकणार नाही. 


 करुणवीरशृङ्गारहास्याद्भुतभयानक- ।
बीभत्सशान्तरौद्राश्च भवन्त्येते रसाः नव ।।८।।

Mercy, bravery, love, humour, marvel, horror, detestation, peace and anger are the nine sentiments.


अहो बत खगादित्य क्वालस्यं त्वयि नैव ह ।
कर्मनिष्ठाद्दिने वारे प्रभाते प्रेरणां लभे ।।९।।

Oh my! Where within you, sun, can laziness be found? Seeing your diligence everyday, I remain motivated.


सूर्याप्ततेजभातार्कदिग्दर्शीतेजश्रेयद-।
विनीतोपकृतज्ञार्कादर्शशिष्यकलानिधिः ।।१०।।

The moon, who obtaining light from the sun shines; who shows the direction of the sun; who gives the credit of his own brilliance to the sun; is truly the grateful, humble and ideal disciple of his guru, the sun.

कविरनुवादकश्च  - आदीत्य पुजारी 
Poet and Translator - Aditya Pujari 

 

Sans a Spark

A poet sans a spark to write, compose,
As if a pen without its ink to jot
Is useless; talent is reduced to naught,
No matter how much skill one has it's froze.
He, wherein, ponders, "Where's it gone? Suppose
The candle has been doused      it e'er cannot."
Denying so, he thinks again what clots
The mind. He knows it now just what he owes.
Indebted he's to that, from where inspir'd,
His pride abated, findin' himself mundane,
To kindle minds of men, no spark afire,
And then one day a spark is set aflame!
The Lord, he thanks for all his love and grace,
Galore are sparks, the poet shall embrace!

(Composed as a Petrachan Sonnet)

Ode to Thee

About to sleep was I that night, 

Thought not yet tired I need'd shut-eye,

When filled at once a sudden light, 

Conceiving Thee I glorify.

Of stitched warm fondness ~ quite a shawl,

As endless, flawless like the sky,

One shielding evil, protecting all,

Conceiving Thee I glorify.

By seein' such grace I start to laugh,

Upon the bed in awe I lie,

An idol seemed a mere cenotaph,

Conceiving Thee I glorify.

Thy energy so widely spread,

It shan't abate intensify,

So aye expand'd, wherever tread,

Conceiving Thee I glorify.

Unfolds a truth so beauteous,

A theist couldn't of helped but cry,

Rallyin' conduct so righteous,

Conceiving Thee I glorify.

Subsists within me energy,

In everything does underlie,

In all the souls, loci to be,

Conceiving Thee I glorify.

Oneself's reflection everywhere,

This bliss, one's life will beautify,

Inspiring one to love and care,

Conceiving Thee I glorify. 

The truth shall I forever hold,

That Thou art that outside, inside,

Which alchemizes one to gold,

Conceiving Thee I glorified.

(Composed in quatrains of iambic tetrameter.)

'Cheap' Art

     I seldom here complaints from elders complaining about how the world is becoming a 'cheaper' place. People are preferring quick and momentary means of entertainment which have little or no values. Entertainment has just become a way to pass time and has lost its capability of rejuvenating the soul.
     Quite a notable example would be that of contemporary music. Decades back, music was a rhythmicway of expressing one's feelings and emotions. Many of these old songs were never forgotten and are still enjoyed by many of us today. But what do the songs of today have to offer? Today, many songs are becoming rhythm-and-beat-centered. They are meant only for the promotion of an upcoming film. Once the film is out of the theaters, so is the song out of the people's minds. Such songs are so short-lived because they lack the values which please the soul and not just the ear.
     But what has led to this degradation of the art and entertainment. After a few thoughts and an analysis it occurred to me that this was a consequence of the human mind becoming impatient. Demanding more in less time is nothing but impatience. But then what triggered this impatience? This was a side effect of  the developing technology. Technology has made our lives ever-easier. It has also made them faster too. We have pushed our technology to its absolute limit of efficiency to obtain maximum profit in minimum time. Our expectations of getting more in less time have, therefore, originated from this technology. These expectations were at first restricted to only technology, but they gradually moved on other aspects of life. Music was no exception. Who had the time to think about what values a song should portray? Who had the time to comprehend and enjoy them? Instead the beat caught the shallow minds' attention.
     Though art and entertainment is dominated with such 'cheap' works, we have not forgotten our preference for higher, meaningful art. In a school of grey fish, the white one is clearly distinguished. Every once in a while, a masterpiece does turn up. Though they may have become rare, we haven't yet forgotten the look of one. As long as the significance of technology does not surpass that of our emotions, art and entertainment capable of rejuvenating the soul will never cease to exist.

नाम तुझे

नाम तुझे किमया असे
तमासातील तेजा जसे
स्मरून जो आधार मिळे
नाम तुझे किमया असे

आभाळ जर कोसळले, मार्ग बिकट झाले
स्मरू आम्ही तुजला, बहरेल मनी आशा

शिक्षक तू आमचा, देई पुण्याची प्रेरणा
शिक्षण हे तुझे, दुराचार रोखे

सद्गुणांचे मूर्त स्वरूप, ज्याने येई आम्हा हुरूप
प्रशांत तुझा देव्हारा राही, रूप तुझे भावे मनी

नामस्मरण तुझे करित, जीवन राहते नियंत्रित
वाटेल नाम न घेता, तोल ढळेल जीवनाचा

मानवात जे असे न्यून, तुझ्याने ते निघे भरून
ओतप्रोत अशी भक्ती, आहे आमची खरी शक्ती

शिंक

शिंक माझी पळून गेली
सोडून नाकात वाहती सर्दी
राहिली चेहऱ्यावर अतृप्त नशा
अखेर झाली मलाच सजा

वेडा झालो मी एका शिंकेसाठी
शिंक आली एक कशीबशी
काय देवा किती दुर्दैवी मी
निराश करून परत गेली !

प्रतिभा आहे पण प्रेरणा नाही
प्रेरणा नाही कारण शिल्प अपूर्ण
शिल्प कालचा म्हणून प्रेरणा कालची
कालची प्रेरणा आज हरवली
नवीन प्रेरणा नवी नाही तो नवा शिल्प नाही
प्रेरणा नाही पण प्रतिभा आहे
जणू ही प्रतिभा व्यर्थच आहे

सुप्रभात

उषःकाली नेहमीसारखाच आला होता रवि
पाहुनिया तयाकडे झाला प्रसन्न हा कवी
दिपवणाऱ्या तेजातून होता दोन मेघांचा प्रारंभ
पुसट विस्तारणाऱ्या ढगांना सजवला होता रंग
निळेभोर पांघरूण डोक्यावर पांघरलेले
दर्शन देत तिघे होते त्यात वसलेले
क्षितिज व दोन बंधू समांतर एकमेकांना
वाटेल जणू दुसऱ्यास त्या गाद्या ईश्वराच्या
आले होते भाऊ-भाऊ दोघे भास्कराच्या घरी
जणू वाटेल दुसऱ्यास गाद्या टाकत होता रवि
या शुभ्र भावांची भेट झाली होती कृपा देवाची
प्रेरणा मिळाली या कवीला प्रतिभा फुलवण्याची! 

मतभेद

पटले नाही
एकास दुसऱ्याचे
जमले नाही
एकमेकांचे

मतभेद झाले
तंटा पेटला
माझेच खरे
वाटले प्रत्येका

हौस नव्हती
लाखोली वाहिली
प्रतिक्रिया अशी
पश्चाताप करी

राग मनातला
पोचला दुसऱ्याला
घालून वळसा
त्यालाच टोचला

अखेरीस झाले
साध्य काय
खेद वगळून
काहीच न्हाय

तेव्हा पेटला
दिवा मनातला
सांगत आपल्यास
योग्य काय

प्रेमाचे शब्द
चालले असते
भांडण असे
झालेच नसते

विसरू नका
एक गोष्ट
प्रेमाची भाषा
हीच श्रेष्ठ !
*रोहितमुळे सुचलेल्या दोन कडव्यांचा संदर्भ देत सुचलेली कविता*

मंत्रशक्ती

या जगातले कोणतेही कार्य आत्मविश्वासाने आणि चिकाटीने साध्य होऊ शकते, फक्त या गुणांना जागे करण्याचे माध्यम अनेक असतात. आपल्या संस्कृतीत 'मंत्र' हे एक रामबाण माध्यम आहे. मंत्र उच्चारल्याने आपल्या मनी आत्मविश्वास येतो. मंत्र म्हणून आपले काम पूर्ण होणार आहे या शाश्वतीने आपला या मंत्रावर विश्वास असतो नि याच विश्वासाने आत्मविश्वास निर्माण होतो, ज्याच्याने आपले काम पूर्ण होते. जेव्हा या मंत्राचा प्रभाव आपल्या जीवनात हळूहळू दिसू लागतो तेव्हा ह्या आत्मविश्वासाबरोबरच आपली देवावरची श्रद्धाही वाढते. ही श्रद्धा म्हणजेच मंत्रशक्तीमागची किमया होय.

Anger dies with time.

Global Terrorism ~ Causes and Effects

     The practice of violence and intimidation for political purposes is what we better know as terrorism. Being an immoral act, it is one of the greatest threats the common man faces on a global scale. But if it is of so much disliking why is it caused in the first place?
     To understand terrorism it is quite necessary to understand the mindset, the mentality of those who terrorize. When one is deprived of something desirable, one tends to convince those involved in the matter. If not cogent enough, an argument is born between the two. Once words cease to express one's views or rather anger, a fight breaks out. Violence is its by-product. Such large scale violence is the heart and soul of terrorism. The people who commit this crime are of the conviction that their demands will only be fulfilled if the people are given a taste of violence.
     A characteristic of terrorism which makes it so dreadful is that it can strike anywhere without warning. It is only after the act does one realize how adversely it can effect social life. Security levels are seen to incrase in places of high population where the impact is most suspected. Restrictions are imposed on citizens as to what things they may carry to places. Ensuring safety through security is a huge waste of money and also time. Moreover, it creates great inconvenience to people. For just a handful of terrorists millions have to be checked. Seldom is an innocent one caught in the process. This security is a reminder of what could happen in the worst case scenario, leaving them in a shade of fear.
     Being the most advanced race on Earth, mankind is progressing like never before. But is this a matter of pride for us, taking into view terrorism? Have we forgotten the true sense of life? Does our happiness really lie in the sorrow of others? It is the time we should pause and reminisce what past personalities have taught us; the time we reconsider moral ethics as our faith has taught us. Only then will terrorism be uprooted from its deepest roots and consequently promote world peace.

Jai Hind.

My Mother

Behind my success does she lie,
Her shoulder I receive when left to cry.
By her the correct path is shown,
A path which I will ne'er walk alone.

Her emotions lie within mine,
She encourages me to do,
Assuring I don't ignore my vices,
Knowing my pride shouldn't be undue.

A package of affection are we,
Packed with love to the top, fully,
Sealed with care for each other,
Sent to her from me 'n to me from my mother.

Every virtue in me, from her it came,
With which success I shall obtain.
A token of gratitude my mother will receive,
At the joy of my success, I do believe.

But even such gratitude will not suffice,
As opposed, for me, her great sacrifice.
I am what I am now, thanks to my mother,
Like a Goddess who gave me love like no other.

दुष्काळ

तहानलेली भूमी माझी 

त्वचेवरच्या भेगा माझ्या 

सुकलेली पानं माझी 

हंबरणाऱ्या गाई माझ्या 

आदित्याचे निरंतर ऊन 

दिला पावसाने दगा 

बळी पडला तो पाणी ओसरून 

आल्या दुष्काळाच्या झळा 

उष्ण वारा मळ्यात वाहतो 

पाऊस आमुचा घेऊन जातो 

रंग माझा चोरून नेला 

हिरव्याजागी पिवळा केला 

रंग घेऊन आली होळी

या वर्षी विसरून पाणी 

प्यायलासुद्धा नाही जल 

होळी खेळायला लागली झळ 

काय हे संकट माझ्यावरती 

लेकरे माझी किती झुंजती 

नाही पाणी नाही  अन्न 

जणू दुष्काळच झाला प्रसन्न 

नाही माते इलाज माझा 

दुष्काळ मजला म्हटला असा 

चिंतित करण्याची नाही मज हौस 

लेकरांची चूक दावण्यास नाही पडला पाऊस 

हे सत्य जरी असले कटू 

माझ्या येण्यामागे आहे हेतू 

पाण्याचा गैरवापर न करावा 

जल हे अनमोल हा संदेश पोचवावा 

जीवनदाता म्हणजे तोय 

धरणीमातेचे अमृत होय 

जप्त केल्याविना लक्षात न येई 

अमर्याद पाण्याची महती ही 

पाण्यासाठी आम्ही गरजू 

जाणून घेतली चूक आमची 

पाणी आता जपून वापरू 

ओळखली महती पाण्याची 

चूक तुम्हा दावली मानवा 

निघेन मी परी खात्री बाळगा 

विसरल्यास शिकवण ही 

झळा घेऊन येईन पुन्हा मी 

म्हणोनि असे आला पर्जन्य 

घेऊनि संगे नवे चैतन्य 

दुष्काळाने घेतली रजा 

पावसाने केला गाजावाजा!

कळतं पण वळत नाही

           'सांगितलेलं कळत नाही का? कुठल्या भाषेत सांगू म्हणजे कळेल?' एकदा न कधीतरी कुणीतरी आपल्याला असं म्हटलेलं असतं. किंबहुदा आपणच असं म्हटलेलं असतं रागाच्या भरात. तेव्हा आपल्या मनात काय असतं आणि वस्तुस्थिती काय असते ह्यात फरक असतो. खरंतर समोरच्याला सगळं कळत असतं, हे रागवणाऱ्यालादेखील मनाच्या एका कोपऱ्यात माहित असतं. तरी त्याच्या तोंडून 'कळत नाही का?' असे शब्द निघतात. ओरडा खाणाऱ्याला तर ठाऊकच असतं, की आपल्याला ह्याचं म्हणणं कळलंय तर खरं पण वळलं नाहीये. पण असं का होतं? कळतं पण वळत नाही.

          कधी कधी असे होते, सांगितलेले कळते पण पटत नाही. मग वळायचा तर कुठे प्रश्न येतो? 'जा गच्चीवरून खाली उडी मार.' काय कळले? गच्चीवर जा आणि खाली जमिनीवर उडी मार. काय पटले? काही पटले नाही! उडी मारल्यावर काय परमानंद प्राप्त होणार आहे? मग कशाला उडी मारायची? कळते पण पटत नाही, म्हणून वळतही नाही असा प्रकार घडतो. 

          पण मग बाकीच्या वेळेला काय? पटतच नाही म्हणून वळत नाही असे सारखे नाही होत. कळते, पटते पण वळत नाही असाही प्रकार बघायला मिळतो. जेव्हा एखादी गोष्ट पटते, त्या गोष्टीचा प्रयोग करून दैनंदिन वर्तनात तिला अंगीकारतो, तेव्हा ती गोष्ट कळली व वळली असे म्हणतात. ती गोष्ट अंगीकारायला कष्ट घ्यावे लागतात व काही बदल घडवून आणावे लागतात. हे करण्यातच माणूस कमी पडतो. ह्याचे एक मुख्य कारण म्हणजे आळस. आलस्यं हि मनुष्याणां शरीरस्य महारिपुम्। आपण कितीही जरी उपयुक्त, संस्कारक्षम, जीवनाला सुखी बनवणारऱ्या अनेक गोष्टी ऐकल्या तरी अंगात आळस असल्यास त्या गोष्टी व्यर्थ जाऊ शकतात.

          किंतु आळसाव्यतिरिक्त माणसाची अजून एक वृत्ती ह्याला कारणीभूत ठरते. माणूस त्याच्या आयुष्यात जवळपास कुठल्याही बदलला पहिल्या विचारात नाकारतो. असे का बरे? एखाद्या गोष्टीत त्याची गती असली की दिशा बदलल्यावर परत मंद गतीने सुरूवात करावी लागते.  नवीन परिस्थिती अंगवळणी पडायला वेळ लागतो. हे त्याला पसंत पडत नाही. त्यापेक्षा आताचीच दिशा, आताचीच परिस्थिती बरी. म्हणून गाडी 'वळवायची' कशी हे जरी कळले तरी तो प्रत्यक्षात खरच 'वळवेल' की नाही ह्याची खात्री नाही. 

          ही खात्री एकच गोष्ट पटवून देऊ शकते. ती म्हणजे माणसाची इच्छाशक्ती. त्या माणसाची बदल घडवून आणण्याची इच्छा असेल तरच त्याचा आळस आणि ही वृत्ती दूर होईल. 'माझ्या आयुष्यात हे परिवर्तन मी घडवून आणणारच' असा निर्णय जर आपणहून घेतला, स्वतः जिद्द दाखवली ~ दुसऱ्यांनी सांगितले म्हणून नाही ~ तरच एखाद्याची प्रगती होऊ शकेल. आणि जर ही जिद्द संपूर्ण राष्ट्रात निर्मिली तर? तो का नाही राष्ट्राची पुढारी होणार?

Talent without inspiration is as good as a pen without ink.

कार्यक्रम

एखादा कार्यक्रम आपण आयोजित केलेला असतो. या कार्यक्रमाला बऱ्याच लोकांना बोलावण्यात आलेलं असतं. अर्थातच, तयारी करायला आपण ठरलेल्या स्थळी थोडं आगोदर जातो. तयारी झाली की पाहुण्यांची प्रतीक्षा सुरू.
काही वेळानं काही पाहुणे हजर झालेले असतात. त्यांच्याशी गप्पाटप्पा सुरू होतात. मग अजून चार पाहुणे आलेले दिसतात व त्यांचा स्वागत करायला आपण लगेच त्यांच्या जवळ जातो. आतापर्यंत जवळपास सगळे लोक आलेले असतात. पण अजून सगळे आलेत अस मनाला भासत नाही.

कोणीतरी अद्याप आलेलं नाही असा लक्षात येतं. मग आपण विचारात पडतो.... कोण आलेलं नाही? हा विचार आपल्याला शांत राहू देत नाही. फक्त एवढेच आले? असं वाटू लागतं.

मग लक्षात येतं! दीक्षित अजून आलेले नाहीत. कुठे असतील? का आले नसतील? विसरले तर नाहीत न? असे अजून दहा विचार मनात घर करून बसतात.

मग दारापाशी एक ओळखीचा चेहरा दिसतो, जे पाहून आपले हृदय नाचू लागते. दीक्षित आले! अंगात असा उत्साह भरून येतो; त्यांचे शुभागमन करायला आपण पळतच जातो जणू. मग लक्षात येतं, ज्यांची आपण तयारी झाल्यापासून प्रतीक्षा करत होतो ते हेच. दीक्षित आले म्हणजे सगळे आले! बाकी कोणीही आलं नसतं तरी चाललं असतं, पण दीक्षित मात्र हवेच.

मग दोन चार दिवसांनी जर कोणी असा प्रश्न केला, "कार्यक्रम कसा झाला? किती जण आलेले?"

तेव्हा आपण अगदी अभिमानाने उत्तरू, "सगळे आलेले!"

*सुम-साम दिवस अभिषेक नाही म्हणून, 'पाहुणे' हा शब्द ऐकला अन् विचार झाले सुरू*

शिंकल्यानंतर जे सुख प्राप्त होतं, त्याला कसलीच उपमा नाही!

An immortal is one on whom death will not trance nor whom life will abandon.
*'you will be killed by life,' said Param to Rohit*

सकाळ

उषःकाल झाली. तांबडं फुटलं. पक्ष्यांची किलबिलाट सुरू झाली. अंधाराचा अंत झाला. सकाळचं वातावरण काही आगळंच असतं. एक नवा दिवस म्हणजे जणू काही एक नवीन जीवनच आहे, ज्याची सुरुवात होते उषःकालने. नवे चैतण्याचे प्रतीक म्हणजे सकाळ. नव्या विचारांनी, नव्या संकल्पनेंनी, सकारात्मक मनाने सुरुवात करण्यास प्रोत्साहन देते. रात्रीच्या काळोखाचा अंत होऊन जातो. कालच्या घडामोडी विसरून जावा असे म्हणते. प्रकाश जसा अंधारावर मात करतो तसच आपणही आपल्या अडचणींवर मात करू शकतो. असा संदेश सूर्योदय आपल्याला दररोज देत असतो. याची जाण जर आपल्याला असेल तर आपण आपला दिवस सुदिन करू शकतो.

*दिशांतमुळे मिळालेल्या सुट्टीच्या दिवशी सकाळी ऐकू आलेली पक्ष्यांची किलबिलाट*