दुष्काळ

तहानलेली भूमी माझी 

त्वचेवरच्या भेगा माझ्या 

सुकलेली पानं माझी 

हंबरणाऱ्या गाई माझ्या 

आदित्याचे निरंतर ऊन 

दिला पावसाने दगा 

बळी पडला तो पाणी ओसरून 

आल्या दुष्काळाच्या झळा 

उष्ण वारा मळ्यात वाहतो 

पाऊस आमुचा घेऊन जातो 

रंग माझा चोरून नेला 

हिरव्याजागी पिवळा केला 

रंग घेऊन आली होळी

या वर्षी विसरून पाणी 

प्यायलासुद्धा नाही जल 

होळी खेळायला लागली झळ 

काय हे संकट माझ्यावरती 

लेकरे माझी किती झुंजती 

नाही पाणी नाही  अन्न 

जणू दुष्काळच झाला प्रसन्न 

नाही माते इलाज माझा 

दुष्काळ मजला म्हटला असा 

चिंतित करण्याची नाही मज हौस 

लेकरांची चूक दावण्यास नाही पडला पाऊस 

हे सत्य जरी असले कटू 

माझ्या येण्यामागे आहे हेतू 

पाण्याचा गैरवापर न करावा 

जल हे अनमोल हा संदेश पोचवावा 

जीवनदाता म्हणजे तोय 

धरणीमातेचे अमृत होय 

जप्त केल्याविना लक्षात न येई 

अमर्याद पाण्याची महती ही 

पाण्यासाठी आम्ही गरजू 

जाणून घेतली चूक आमची 

पाणी आता जपून वापरू 

ओळखली महती पाण्याची 

चूक तुम्हा दावली मानवा 

निघेन मी परी खात्री बाळगा 

विसरल्यास शिकवण ही 

झळा घेऊन येईन पुन्हा मी 

म्हणोनि असे आला पर्जन्य 

घेऊनि संगे नवे चैतन्य 

दुष्काळाने घेतली रजा 

पावसाने केला गाजावाजा!